W otchłani samotności
usłyszałam kojący instrument.
Otępiony słuch leniwie
skierowałam na niepozornego grajka.

Ośmiornice obrzydzenia dla
brutalnego świata
rozpierzchły się w panice
robiąc miejsce miłym wibracjom fletu.

Odwróciłam oczy,
przecierając zapłakane życiem okulary.
Nie było grajka,
nie było instrumentu.

W topniejącym śniegu
Bose odciski małych stóp…